Benim Annem

                                                                             

 

Tanıdığım en güçlü kadın.Hayatta çözümsüz hiç bir şey olmayacağını inanır.Ve bizi de böyle yetiştirdi.Hazıra konmadı . Çalıştı ,çabaladı mücadele etti hayatla ve insanlarla.Bu fotoğrafı çektirdiğinde ben henüz doğmamıştım.Bu fotoğrafı nikah fotoğrafı için çektirmişti ve ilk fotoğrafı.Köy kızıydı. Kıskanç bir babanın ilk evladıydı.Babası sırf erkeklere mektup yazacak korkusuyla okula göndermemiş.Bu yüzden bize hep okuyun adam olun derdi.Yıllarca cahil yaşadı ama 50 yasında okula yazıldı.O zamanlar okuma yazma bilmeyenlere kurslar açılmıştı.Okumayı yazmayi öģrendi.Diplomasını aldı.Diploması hala duvarda asılı durur.Şimdi okuyor yazıyor.Matematiģi çok iyidir.
Evlendikten sonra yıllarca 3 haneli aynı avluda kayınvalide kayınpeder görümce eltiler kaynatalarla beraber yaşadı.Zaman zaman ezilmiş,horgörülmüş ama yılmadan pes etmeden vazgeçmemiş babamdan.Girişimcidir ve insanlarla çabuk kaynaşır. Hiç unutmam ilk İstanbul'a gidişimizdi. Erkek kardeşim Milasli Mete  İstanbul'da yaşıyordu.Bir apartmanda.Giderken sıkı sıkı tembihledim.Sakın kimsenin kapısını çalıp çat kapı girme diye

Annemin huyunu biliyorum.Birileriyle sohbet etmeden duramaz.Kasaba da köyde insanların çat kapı komşulukları vardır.Neyse ilk gittiğimiz gün bir sıkıntı yok.Yalnız değil hep beraberiz.Sabah gözümü açtığımda evde kimse yok.Tüm odalara baktım yok.Birden paniğe kapıldım.Annem eyvah bir eve daldı diye düşündüm.Balkonlara çıktım yok.Aşagıdan sesler geliyor .Aşağıya bakınca apartmanın bahçesinde bir sürü kadın oturmuş sohbet ediyor  Baktım annem orda rahatladım ancak nasıl yaaaaa demekten kendimi alamadım.Beklemeye başladım bilmiyorum kaç saat geçti.Yan dairelerde ki hanımlarla yukarı çıkarken kata geldiklerinde ayyy teyze iyi ki seni tanıdık.Lütfen çaya gel.Yada bize seslen biz gelelim diyenleri duyunca şaşırdım.İçeri girdiğinde kızmaya hazırlanmıştım ki empati yapıp vazgeçtim.Sabah merdiven boşluğunda çöp dökmeye giden kadını görünce kapıyı açıp tanışmış. Yetmemiş diğer apartman sakinleri ile de kaynaşmış."İnsan insanın acısını alır" der hep.Öyle bir kadındı benim annem.
Biz büyürken hergün nasihatlarını dinledik.Yolda para bulsanız almayın sakın derdi.Misafirliğe giderken ayaklarınızı yıkayın,karnınızı doyurun,suyunuzu için,tuvaletinizi yapın. Orda ikram edilenlerden hemen almayın ısrar ederlerse alın derdi.Konuşmayın,kıpırdamayın.elinize bir kitap alın sıkılırsanız okuyun derdi. O zamanlar çok kızardım ama anne sözü işte hayır diyemezdik. Bir çocuğu yetiştirirken zorlukları da öğretmek gerek o bize hep bunu öğretti.Tırnaklarıyla kazanıp varlıklı biri olmasına rağmen çalışmamız için teşvik etti.İyi ki öyle yapmış.Çünkü hayatta hiç bir şeyinin kalmadığı ihtimalleri de düşünmek gerek."Hazıra dağ dayanmaz çalışın"derdi.
İyi ki benim annemsin Annem..Biz senin kadar güçlü olamasak ta hala mücadele ediyoruz annem.

                                                                                                                    Zeynep Mete

                                                                                                                     08/06/2020